İnsanlığı Savunma için Halklar Karavanı ve Halkların Demokratik Kongresi (HDK) Açıklaması

Rojava'yı savunuyoruz – İnsanlığı savunuyoruz!
Birlikte, mücadelemizi genişleteceğiz.

Kuzey ve Doğu Suriye Demokratik Özerk Yönetimi'nin 18 Ocak 2026'da genel seferberlik çağrısı yapmasıyla devrimin savunmasında yeni bir aşama başladı.

Rojava'daki devrimin varoluşsal bir tehditle karşı karşıya olduğunun farkında olan dünya çapındaki yüz binlerce insan, bu devrimin savunusu sorumluluğunu üstlendi. Sadece Rojava'daki devrimi değil, insanlığı, demokratik bir toplum umudunu, kadınların özgürleşmesini ve barışçıl ve ekolojik bir yaşam olasılığını savundular.

Rojava sınırlarında, Avrupa şehirlerinin sokaklarında, Kobanê siperlerinde kendini gösteren direniş ruhuyla ve enternasyonalizmin tarihine dair derin bir bilinçle beslenen yüz binlerce insan, birleşik bir "NO PASARAN" – "Faşizme geçiş yok!" sloganıyla seslerini yükseltti. İspanyol Devrimi'nin bu enternasyonalist sloganıyla Rojava halkının yanında yer aldılar. Bu ruhla direnişe katıldılar ve direnişin ve özgürlüğün sembolü olan Kobanê şehri ile aralarındaki sınırları yıkmayı hedeflediler.

Böylece Halklar Karavanı başladı. Kolombiya, Fransa, İtalya, Danimarka, İsviçre, Slovenya, Katalonya, İngiltere, İrlanda, Kürdistan, İran, Almanya ve Avusturya'dan Kobanê şehrine kadar uzanan, dayanışma ve yaşayan enternasyonalizmin kervanı. Gazeteciler, zanaatkarlar, fizyoterapistler, sağlıkçılar, sinemacılar, doktorlar ve çiftçilerden oluşan bir halk kervanı. Demokratlar, sosyalistler, anarşistler, komünistler ve feministler: Farklılıklarına rağmen, onurlu bir yaşamı savunma iradesiyle birleşmişlerdi. Böylece, dünyanın on üçten fazla bölgesinden yüz kişi, Rojava Devrimi'ni savunmak için ortak bir çağrıda bir araya geldi.

Uzun yolculuğunun ilk kilometresinden itibaren Karavan, devrimin değerlerini somutlaştırdı. Kadınların gücü ve özerk örgütlenmeleri, toplumla bağları ve etik değerleriyle ayakta kaldı. Gençlerin inisiyatifliliği, karşılıklı dayanışmaları ve ortak umutlarıyla da desteklendi. Her durakta yüzlerce kişi Karavan’ı karşılamak için toplandı, aileler bir araya gelerek Karavan’ı yemeklerle karşıladı ve onları yolculuğuna devam ederken uğurladı.

Böylece, Karavan’ın bir kısmı Yunanistan-Türkiye sınırına ulaştı ve burada güçlü bir direniş ve dayanışma mesajı verdi. Bir diğer kısmı ise Kürdistan’da Amed'e ulaştı ve DEM Parti’nin gençleriyle birleşerek Kürt halkının direnişine katıldı ve uluslararası sorumluluklarını üstlendi. Karavan’ın bir başka kısmı da İstanbul'a ulaştı ve burada Barış Anneleriyle birlikte acıyı, kederi ve direniş azmini paylaştı.

Ancak Türk devleti, Karavan’ın Kobanê'ye giden yolunu engellemeye çalıştı. 28 Ocak gibi erken bir tarihte, Amed'den Merdin'e giden 16 enternasyonalist Türk polisi tarafından durduruldu, tutuklandı, kötü muameleye maruz kaldı ve sınır dışı edildi.

İstanbul'da, Karavan yolculuğuna devam etmek üzere Halkların Demokratik Kongresi heyetiyle güçlerini birleştirdi. 29 Ocak akşamı, HDK ve DEM partisiyle birlikte kervan, güçlü bir direniş ruhu ve büyük bir dayanışmayla kuşatma altındaki Kobanê'ye sınır geçişine yakın Suruç'a doğru yola çıktı. Yolculuklarına çeşitli dillerde şarkılar ve sloganlar eşlik etti.
Bu eylem, Türk devletinin Suruç şehrine ulaşmamızı engelleme girişimlerinin tamamını boşa çıkardı. 30 Ocak'ta konvoy, şehrin sakinleri tarafından sevinçle karşılandı. Ortak bir açıklamada, Kobanê'ye yönelik ortak direniş ve destek yeniden teyit edildi.

Kobanê gibi Suruç da bir semboldür. On bir yıl önce, sosyalist gençlik hareketinin girişimiyle Suruç, devrimci dayanışmanın en güçlü örneklerinden biri oldu. Türkiye'nin dört bir yanından gençler, şehrin yeniden inşasına yardımcı olmak için Amara Kültür Merkezi’nde birlikte sınırı geçip Kobane'ye gitmek için toplandılar. 20 Temmuz 2015'te bu yoldaşlardan 33'ü IŞİD'in düzenlediği bombalı saldırıda öldürüldü. İsimleri bugüne kadar unutulmadı ve halkların kardeşliğinin simgesi olmaya devam ediyorlar.

Bugün, Halklar Karavanı ve Halkların Demokratik Kongresi olarak, 33 yoldaşımızla aynı hayalle ve aynı mücadeleyle Suruç'ta bir araya gelmenin onurunu paylaşıyoruz. Hep birlikte, Rojava'daki devrimi destekleme, savunma ve genişletme sorumluluğunu üstlendik. Bunun için her türlü saldırıyı göze aldık. Karavan için bu, tutuklanma, hapis, şiddet ve işkence ve nihayetinde sınırdışı anlamına geliyordu. Ancak bu öngörülemeyen bir durum değildi, aksine herkesin almaya hazır olduğu bir riskti; Karavan’ın sloganı şu oldu: "Sınırdışına kadar Rojava'yı savunuyoruz." Karavan, yapay sınırların hiçbirini kabul etmeme ve böylece direnen herkesle dayanışma kurma yönündeki uluslararası çağrıya katılmıştı.

Bu ruhla, bir günden kısa bir sürede birbirimizin kardeşi olduk. Artık "biz" ve "onlar", "ben" ve "sen" yoktu; sadece enternasyonalizmin ve insanlığın savunmasının ortak bir sesi vardı.

Ancak Türk devleti Karavan’ın varlığını kabul edemedi. Yaklaşık 30 yoldaş daha sınır dışı edilmek üzere gözaltına alındı; burada işkence ve kötü muameleye maruz kaldıktan sonra ülkelerine geri gönderildiler. Fakat gönderildikleri her şehirde, dostları, yoldaşları ve aileleri onları büyük bir coşkuyla karşıladı. Böylece Kobanê'den yayılan direniş ruhu bir kez daha Avrupa'nın her köşesine yayıldı.

Suruç'ta Karavan’ın Türk devleti tarafından tutsak edilmesi bile kardeşlik sesini susturamadı. Karavan, insanların enternasyonalizmin gücüne inandığı her yerde mevcuttur. Günlerdir Rojava'ya yönelik saldırılara karşı Amed halkının direnişini destekleyen Karvan’dan dört arkadaş da bir polis operasyonuyla gözaltına alınıp sınır dışı edildi; bu, halklar arasındaki bağı koparma girişimiydi.

Son günlerde Kobanê'ye gitmek için Türkiye sınırını geçen ve gözaltına alınarak sınır dışı edilen 50 arkadaşımızın hepsi en büyük saygı ve hayranlığımızı hak ediyor. Onlara yönelik saldırılar, yaşattıkları enternasyonalizme yönelikti; ırkçılığa, cinsiyetçiliğe, milliyetçiliğe ve militarizme karşı komünalist sosyalizmi savunan bir enternasyonalizm: Halkların eşit ve özgür bir arada yaşama iradesini savunan bir enternasyonalizm.

Bu enternasyonalist ruhla, dünyanın dört bir yanındaki tüm insanlara sesleniyoruz: Özgürlük kavgası eden tüm insanlarla dayanışmanızı güçlendirin! İnsanlığı savunmak için saflarımızı sıklaştırarak, Rojava Devrimi'ne yönelik saldırılara karşı birlik olalım!

Rojava'yı savunmaya devam edeceğiz! Birlikte mücadelemizi genişleteceğiz!

İnsanlığı Savunma için Halklar Karavanı ve Halkların Demokratik Kongresi (HDK)

 

 

 

İngilizce Metin:

ingilizce

Declaration of the Peoples’ Caravan to Defend Humanity and the Peoples' Democratic
Congress (HDK)
We defend Rojava – We defend humanity!
Together, we will expand our struggles with the call for general mobilization by the Democratic Self-Administration of North and East Syria on January 18, 2026, a new phase in the defense of the revolution began.
Aware that the revolution in Rojava faced an existential threat, hundreds of thousands of people
around the world assumed responsibility for its defense. They defended not only the revolution in
Rojava, but humanity, the hope for a democratic society, the liberation of women, and the
possibility of a peaceful and ecological life.
Fueled by the spirit of resistance manifesting on the borders of Rojava, in the streets of Europe's
cities, in the trenches of Kobanê, and with a deep awareness of the history of internationalism,
hundreds of thousands of people raised their voices in a united "NO PASARAN" – "There will be
no passage for fascism!" With this slogan of internationalism from the Spanish Revolution, they
stood alongside the people of Rojava. In this spirit, they joined the resistance and sought to tear
down the borders between themselves and the city of Kobanê, itself a symbol of resistance and
freedom.
Thus began the People's Caravan. A caravan of solidarity and lived internationalism from Colombia,
France, Italy, Denmark, Switzerland, Slovenia, Catalonia, England, Ireland, Kurdistan, Iran,
Germany, and Austria, all the way to the city of Kobanê. A caravan of people: journalists,
craftspeople, physiotherapists, paramedics, filmmakers, doctors, and farmers. Democrats, socialists,
anarchists, communists, and feminists. Despite their differences, they were united by their will to
defend a life of dignity. Thus, one hundred people from more than thirteen regions of the world
joined together in a common call to defend the Rojava Revolution.
From the very first kilometer of its long journey, the caravan embodied the values of the revolution.
It was sustained by the strength of the women and their autonomous organization, their connection
to society, and their ethics. It was sustained by the spontaneity of the youth and their mutual
solidarity and shared hope. At every stop, hundreds gathered to welcome the caravan, families came together to feed it and bid it farewell as it continued its journey.
Thus, part of the caravan reached the Greek-Turkish border, where they made a powerful statement
of resistance and solidarity. Another part reached the Kurdish city of Amed, where they joined
forces with the youth of the DEM party in the resistance of the Kurdish people and embraced their
internationalist responsibility. One more part of the caravan reached Istanbul, where they shared the grief, pain, and will to resist with the Peace Mothers.
But the Turkish state tried to block the caravan's path to Kobanê. As early as January 28, 16
internationalists were stopped, arrested, mistreated, and deported by the Turkish police on their way from Amed to Merdîn.
In Istanbul, the caravan joined forces with the delegation of the Peoples' Democratic Congress to
continue their journey. On the evening of January 29, the caravan, together with the HDK and the
DEM party, set off for Suruç, near the border crossing into besieged Kobanê, with a strong spirit of
resistance and great solidarity. Their journey was accompanied by songs and slogans in various
languages.
This action thwarted all attempts by the Turkish state to prevent us from reaching the city of Suruç.
On January 30, the caravan was joyfully welcomed by the residents of the city. At a joint
demonstration, the shared resistance and support for Kobanê were reaffirmed.
Like Kobanê, Suruç has also become a symbol. Eleven years ago, through the initiative of the
socialist youth movement, Suruç became one of the strongest examples of revolutionary solidarity.
Young people from all parts of Turkey had gathered at the Amara cultural center to cross the border
to Kobane together in order to help with the reconstruction of the city. On July 20th, 2015, 33 of
these comrades were killed in a bomb attack by the Islamic State. To this day their names are not
forgotten and still stand for the sisterhood of the people.
Today, as the Peoples' Caravan and the Peoples' Democratic Congress, we share the honor of
gathering in Suruç in the same dream and the same struggle of those 33 comrades. Together we
have assumed the responsibility of supporting, defending, and expanding the revolution in Rojava.
For this, we risk every form of attack. For the caravan this meant arrest, imprisonment, violence and
torture, and ultimately, deportation. But this was not not unforseen, rather a risk all were willing to
take; the caravan's motto became: "We defend Rojava - until deportation." The caravan had joined
the internationalist call to accept none of the artificial borders and, in doing so, to establish
solidarity with all who resist.
In this spirit, we became brothers and sisters to one another in less than a day. There was no “us”
and “them”, no “I” and “you”, but only a shared voice of internationalism and the defense of
humanity.
Yet the Turkish state could not accept the caravan's presence. Nearly 30 more comrades were
arrested and taken into deportation detention, where they were subjected to torture and mistreatment until they were deported to their home countries. But in every city to which they were deported, friends, comrades and families welcomed them with great enthusiasm. Thus, the spirit of resistance from Kobanê spread once again to every corner of Europe.
Even with the imprisonment of the caravan in Suruç, the Turkish state could not silence the voice of
fraternity. The caravan is wherever people believe in the power of internationalism. Four other
friends of the caravan, who had been supporting the resistance of the people in Amed against the
attacks on Rojava for days, were arrested and deported in a police operation, an attempt to destroy
the connection between peoples.
All 50 of our friends who crossed the border into Turkey in recent days to make their way to
Kobanê and were arrested and deported, deserve our utmost respect and admiration. The attacks
against them were directed against their lived internationalism - An internationalism that defends
communitarian socialism against racism, sexism, nationalism, and militarism. An internationalism
that defends the will of peoples for an equal and free coexistence.
In the spirit of this internationalism, we call upon all people worldwide: Strengthen your solidarity
with all people fighting for freedom! Let us stand united against the attacks on the Rojava
Revolution, as we close ranks in the defense of humanity!
We will continue to defend Rojava! Together, we will expand our struggles!
The Peoples’ Caravan to Defend Humanity and the Peoples' Democratic Congress (HDK)

 

 

Almanca Metin:

Erklärung der Peoples’ Caravan zur Verteidigung der Menschlichkeit und dem Demokratischen Kongress der Völker (HDK)

Wir verteidigen Rojava – Wir verteidigen die Menschlichkeit
Gemeinsam werden wir unsere Kämpfe ausweiten!

Mit dem Aufruf der demokratischen Selbstverwaltung in Nord- und Ostsyrien zur Generalmobilmachung am 18. Januar 2026 begann eine neue Phase in der Verteidigung der Revolution.

Im Bewusstsein, dass die Rojava-Revolution vor der Frage ihrer Existenz stand, übernahmen Hunderttausende auf der ganzen Welt die Verantwortung für ihre Verteidigung. Doch sie verteidigten nicht nur die Revolution in Rojava, sondern die Menschlichkeit, die Hoffnung auf eine demokratische Gesellschaft, auf die Befreiung der Frau und die Möglichkeit eines friedlichen und ökologischen Lebens.

Getragen vom Geist des Widerstands an den Grenzen zu Rojava, auf den Straßen der Metropolen Europas, in den Schützengräben Kobanês und im Bewusstsein der Geschichte des Internationalismus erhoben unzählige Menschen ihre Stimme zu einem gemeinsamen “NO PASARAN” – Für den Faschismus wird es kein Durchkommen geben! Mit dieser Parole des Internationalismus der spanischen Revolution stellten sie sich an die Seite der Menschen in Rojava. In diesem Geiste wollten sie die Grenzen zwischen sich und der Stadt Kobanê, dem Symbol des Widerstands gegen den IS und der Freiheit, zum Einsturz bringen.

So begann die Peoples’ Caravan. Eine Karawane der Solidarität und des gelebten Internationalismus von Kolumbien, Frankreich, Italien, Dänemark, der Schweiz, Slowenien, Katalonien, England, Irland, Kurdistan, dem Iran, Deutschland und Österreich, bis in die Stadt Kobanê. Eine Karawane der Menschen, von Musiker:innen, Journalist:innen, Handwerker:innen, Physiotherapeut:innen, Rettungssanitäter:innen, Filmemacher:innen, Ärzt:innen und Landwirt:innen. Von Demokrat:innen, Sozialist:innen, Anarchist:innen, Kommunist:innen und Feminist:innen. Über ihre Unterschiede hinweg vereinte sie der Wille zur Verteidigung eines würdevollen Lebens. So verbanden sich hundert Menschen, aus mehr als 13 Regionen dieser Welt, in einem gemeinsamen Ruf zur Verteidigung der Revolution von Rojava.

Vom ersten Kilometer der langen Reise an verkörperte die Karawane die Werte der Revolution. Sie wurde getragen durch die Stärke der Frauen und ihrer autonomen Organisation, ihrer Verbundenheit mit der Gesellschaft und ihrer Ethik. Sie wurde getragen durch die Spontanität der Jugend, durch  gegenseitige Solidarität und geteilte Hoffnung. Bei jedem Halt der Karawane versammelten sich Hunderte um sie zu begrüßen, fanden sich Familien, um sie zu verpflegen und auf den weiteren Weg zu verabschieden.

Ein Teil der Karawane erreichte die griechisch-türkische Grenze, wo sie ein starkes Zeichen des Widerstands und der Solidarität setzten. Weitere Internationalist:innen der Karawane erreichten die kurdische Stadt Amed, wo sie sich gemeinsam mit der Jugend der DEM-Partei im Widerstand des kurdischen Volkes vereinten und ihre internationalistische Verantwortung übernahmen. So erreichte ein Teil der Karawane Istanbul, wo sie Trauer, Schmerz und den Willen zum Widerstand mit den Samstagsmüttern teilten.

Doch der türkische Staat versuchte der Karawane ihren Weg nach Kobanê zu versperren. Bereits am 28. Januar wurden 16 Internationalist:innen auf ihrem Weg von Amed nach Merdîn von der türkischen Polizei gestoppt, verhaftet, misshandelt und abgeschoben.

In Istanbul verband sich die Karawane mit der Delegation des Demokratischen Kongress der Völker (HDK), um ihren Weg fortzusetzen. Am Abend des 29. Januar machte sich die Karawane, zusammen mit dem HDK und der DEM-Partei, mit starkem Widerstandsgeist und großer Solidarität auf den Weg in die Stadt Suruç, die nahe des Grenzübergangs zum belagerten Kobanê liegt. Ihre Reise wurde von Gesängen und Parolen in verschiedenen Sprachen begleitet.

Durch diese gelungene Aktion konnte der türkische Staat uns nicht am Erreichen der Stadt Suruç hindern. Am 30. Januar nahmen die Bewohner:innen von Suruç die Karawane freudig in Empfang. Auf einer kraftvollen Demonstration wurden der gemeinsame Widerstand und die Unterstützung für Kobanê erneut bekundet.

Wie Kobanê ist auch Suruç zu einem Symbol geworden. Vor elf Jahren wurde Suruç durch die Initiative der sozialistischen Jugendbewegung zu einem der stärksten Beispiele revolutionärer Solidarität. Junge Menschen aus allen Teilen der Türkei hatten sich im Kulturzentrum Amara versammelt, um gemeinsam die Grenze nach Kobanê zu überqueren und beim Wiederaufbau der Stadt zu helfen. Am 20. Juli 2015 wurden 33 dieser Genossinnen und Genossen bei einem Bombenanschlag des Islamischen Staates getötet. Bis heute sind ihre Namen nicht vergessen und stehen weiterhin für die Solidarität der Völker. Heute, als Peoples' Caravan und als Demokratischer Kongress der Völker, teilen wir die Ehre, uns in Suruç im selben Traum und im selben Kampf der 33 Genoss:innen zu versammeln. Gemeinsam, als Genossinnen und Genossen der Peoples' Caravan und des Demokratischen Kongress der Völker haben wir die Verantwortung übernommen, die Revolution in Rojava zu unterstützen, zu verteidigen und auszuweiten. Dafür riskieren wir jede Form von Angriffen. Für die Karawane bedeutete dies Verhaftung, Inhaftierung, Gewalt und Folter, und schließlich ihre Abschiebung. Doch dies war kein Missgeschick, sondern der Leitspruch der Karawane: „Wir verteidigen Rojava – wenn nötig bis zur Abschiebung“. Die Karawane hatte sich dem internationalistischen Aufruf angeschlossen, keine der künstlichen Grenzen zu akzeptieren und auf diesem Weg die Genossenschaftlichkeit mit allen die Widerstand leisten zu begründen.

In diesem Geist wurden wir in weniger als einem Tag zu Geschwistern füreinander. Es gab kein „Wir“ und „Ihr“, kein „Ich“ und „Du“, sondern nur eine gemeinsame Stimme des Internationalismus in der Verteidigung der Menschlichkeit.

Doch der türkische Staat konnte die Anwesenheit der Karawane nicht akzeptieren. So wurden fast 30 weitere Genoss:innen verhaftet und in Abschiebehaft genommen, wo sie Folter und Misshandlung ausgesetzt waren, bis sie in ihre Heimatländer abgeschoben wurden. Doch in jeder Stadt in die sie abgeschoben wurden, begrüßten Freunde, Genoss:innen und Familien sie mit großem Enthusiasmus. So trug sich der Widerstandsgeist von Kobanê erneut in jede Ecke Europas.

Selbst mit der Inhaftierung der Karawane in Suruç konnte der türkische Staat die Stimme der Geschwisterlichkeit nicht verstummen lassen. Denn die Karawane ist überall dort, wo Menschen an die Kraft des Internationalismus glauben. Vier weitere Freund:innen der Karawane, die seit Tagen den Widerstand der Menschen in Amed gegen die Angriffe auf Rojava begleiteten, wurden in einer Polizeioperation festgenommen und abgeschoben, um die Verbindung zwischen den Völkern zu zerstören.

Alle unsere 50 Freund:innen, die in den letzten Tagen die Grenze in die Türkei passierten, sich auf den Weg nach Kobanê machten, verhaftet und abgeschoben wurden, verdienen all unseren Respekt und unsere Hochachtung. Die Angriffe auf sie richteten sich gegen ihren gelebten Internationalismus. Ein Internationalismus, der den kommunalistischen Sozialismus gegen Rassismus, Sexismus, Nationalismus und Militarismus verteidigt. Einen Internationalismus, der den Willen der Völker für ein gleichberechtigtes und freies Zusammenzuleben verteidigt.

Im Geiste dieses Internationalismus rufen wir alle Menschen weltweit auf: Verstärkt eure Solidarität mit allen Menschen, die für Freiheit kämpfen! Stehen wir geschlossen gegen die Angriffe auf die Rojava-Revolution und schließen wir die Reihen in der Verteidigung der Menschlichkeit!

Wir werden Rojava weiterhin verteidigen! Gemeinsam werden wir unsere Kämpfe ausweiten!

Peoples’ Caravan zur Verteidigung der Menschlichkeit und Demokratischer Kongress der Völker (HDK)

 

Slovence Metin:

Izjava Karavane narodov za obrambo človeštva in Demokratičnega Kongresa Narodov (HDK)

 

Branimo Rojavo – branimo človeštvo!
Skupaj bomo razširili naš boj

 

S pozivom k splošni mobilizaciji, ki ga je 18. januarja 2026 izdala Demokratična samouprava Severne in Vzhodne Sirije, se je začela nova faza v obrambi revolucije.

Zavedajoč se, da revoluciji v Rojavi grozi eksistencialna nevarnost, so se za njeno obrambo zavzeli stotisoči ljudi po vsem svetu. Branili so ne le revolucijo v Rojavi, ampak tudi človeštvo, upanje za demokratično družbo, osvoboditev žensk in možnost mirnega in ekološkega življenja.

 

Gonjeni z duhom upora, ki se je manifestiral na mejah Rojave, na ulicah evropskih mest, v jarkih Kobanêja, in z globokim zavedanjem zgodovine internacionalizma, so stotisoči ljudi združili svoje glasove v enotnem »NO PASARAN« – »Fašizmu ne bo poti!« S tem sloganom internacionalizma iz španske revolucije so se postavili na stran prebivalcev Rojave. V tem duhu so se pridružili uporu in skušali podreti meje med seboj in mestom Kobanê, ki je samo po sebi simbol upora in svobode.

 

Tako se je začela Ljudska karavana: karavana solidarnosti in živega internacionalizma iz Kolumbije, Francije, Italije, Danske, Švice, Slovenije, Katalonije, Anglije, Irske, Kurdistana, Irana, Nemčije in Avstrije – vse do mesta Kobanê. Karavana ljudi: novinarjev, obrtnikov, fizioterapevtov, reševalcev, filmskih ustvarjalcev, zdravnikov in kmetov. Demokratov, socialistov, anarhistov, komunistov in feministk. Kljub razlikam jih je združila volja, da branijo dostojno življenje. Tako se je sto ljudi iz več kot trinajstih regij sveta združilo v skupnem pozivu k branjenju revolucije v Rojavi.

Že od prvega kilometra svoje dolge poti je karavana utelešala vrednote revolucije. Podpirala jo je moč žensk in njihova avtonomna organizacija, njihova povezanost z družbo in njihova etika. Podpirala jo je spontanost mladih, njihova medsebojna solidarnost in skupno upanje. Na vsaki postaji se je zbralo več sto ljudi, da bi pozdravili karavano, družine so se zbrale, da bi jo nahranile in se poslovile, ko je nadaljevala pot.

 

Tako je del karavane dosegel grško-turško mejo, kjer so izrazili močno izjavo upora in solidarnosti. Drugi del je dosegel kurdsko mesto Amed, kjer so se pridružili mladim iz stranke DEM v uporu kurdskega ljudstva in sprejeli svojo internacionalistično odgovornost. Še en del karavane je dosegel Istanbul, kjer so z Matičkami miru delili žalost, bolečino in voljo do upora.

 

Toda turška država je poskušala karavani preprečiti pot do Kobanêja. Že 28. januarja je turška policija na poti iz Ameda v Merdîn ustavila, aretirala, grdo ravnala in izgnala 16 internacionalistov.

 

V Istanbulu se je karavana združila z delegacijo Ljudskega demokratičnega kongresa, da bi nadaljevala pot. Zvečer 29. januarja se je karavana skupaj z HDK in stranko DEM odpravila v Suruç, blizu mejnega prehoda v oblegano Kobanê, z močnim duhom upora in veliko solidarnostjo. Njihovo potovanje so spremljale pesmi in gesla v različnih jezikih.

 

Ta akcija je preprečila vse poskuse turške države, da bi jim preprečila dostop do mesta Suruç. 30. januarja so karavano veselo sprejeli prebivalci mesta. Na skupni demonstraciji so ponovno potrdili skupni odpor in podporo Kobanêju.

 

Tako kot Kobanê je tudi Suruç postal simbol. Suruç je na pobudo socialističnega mladinskega gibanja pred enajstimi leti postal eden najmočnejših primerov revolucionarne solidarnosti. Mladi iz vseh delov Turčije so se zbrali v kulturnem centru Amara, da bi skupaj prečkali mejo v Kobanê in pomagali pri obnovi mesta. 20. julija 2015 je 33 od teh tovarišev umrlo v bombnem napadu Islamske države. Do danes njihova imena niso pozabljena in še vedno simbolizirajo bratstvo in sestrstvo med ljudmi.

 

Danes imamo kot Ljudska karavana in Ljudski demokratični kongres čast, da se zberemo v Suruçu v istih sanjah in istem boju kot tistih 33 tovarišev. Skupaj smo prevzeli odgovornost za podporo, obrambo in širjenje revolucije v Rojavi. Zaradi tega tvegamo vse oblike napadov. Za karavano je to pomenilo aretacije, zapor, nasilje, mučenje in na koncu izgon. A to ni bilo nepredvidljivo, temveč tveganje, ki so ga vsi bili pripravljeni sprejeti; moto karavane je postal: »Branimo Rojavo – do izgona.« Karavana se je pridružila internacionalističnemu pozivu k odpravi umetnih meja in s tem vzpostavila solidarnost z vsemi, ki se upirajo.

 

V tem duhu smo v manj kot enem dnevu postali bratje in sestre. Ni bilo »mi« in »oni«, ni bilo »jaz« in »ti«, ampak samo skupni glas internacionalizma in branjenja človeštva.

Vendar turška država ni mogla sprejeti prisotnosti karavane. Skoraj 30 tovarišev je bilo aretiranih in odpeljanih v deportacijski center, kjer so bili izpostavljeni mučenju in nečloveškemu ravnanju, dokler niso bili deportirani v svoje domovine. Vendar so jih v vsakem mestu, v katerega so bili deportirani, prijatelji, tovariši in družine sprejeli z velikim navdušenjem. Tako se je duh upora iz Kobanêja ponovno razširil v vse kotičke Evrope.

Tudi z zaprtjem karavane v Suruçu turška država ni mogla utišati glasu solidarnosti. Karavana je povsod, kjer ljudje verjamejo v moč internacionalizma. Štirje drugi prijatelji karavane, ki so več dni podpirali odpor ljudi v Amendu proti napadom na Rojavo, so bili aretirani in deportirani v policijski operaciji, ki je bila poskus uničenja povezav med narodi.

 

Vseh 50 naših prijateljev, ki so v zadnjih dneh prečkali mejo s Turčijo, da bi se odpravili v Kobanê, in so bili aretirani ter deportirani, si zaslužijo naše največje spoštovanje in občudovanje. Napadi proti njim so bili usmerjeni proti njihovemu živemu internacionalizmu – internacionalizmu, ki brani komunitarni socializem proti rasizmu, seksizmu, nacionalizmu in militarizmu. Internacionalizmu, ki brani voljo narodov po enakopravnem in svobodnem sobivanju.

 

V duhu tega internacionalizma pozivamo vse ljudi po svetu: okrepite svojo solidarnost z vsemi ljudmi, ki se borijo za svobodo! Združimo se proti napadom na revolucijo v Rojavi in se povežimo v obrambi človeštva!

 

Še naprej bomo branili Rojavo! Skupaj bomo razširili naš boj!

 

Karavana narodov za obrambo človeštva in Demokratični kongres narodov (HDK)

 

 

İtalyanca Metin:

 

Dichiarazione della Carovana dei Popoli in Difesa dell’Umanità e del Congresso Democratico dei Popoli (HDK)

 

Difendiamo il Rojava – Difendiamo l’umanità!

Insieme, faremo crescere le nostre lotte

 

Con l’appello alla mobilitazione generale lanciato il 18 gennaio 2016 dall’Amministrazione Autonoma Democratica della Siria del nord-est è iniziata una nuova fase della difesa della Rivoluzione.

 

Consapevoli che l’esistenza della rivoluzione in Rojava si trovava di fronte a una grave minaccia, centinaia di migliaia di persone da tutto il mondo si sono assunte la responsabilità di difenderla. Hanno difeso non solo la rivoluzione il Rojava, ma l’umanità, la speranza in una società democratica, la liberazione delle donne e la possibilità di una vita pacifica ed ecologica.

 

Alimentate dallo spirito di resistenza che si stava palesando a ai confini del Rojava, nelle strade delle città europee, nelle trincee di Kobanê, e con una profonda consapevolezza della storia e del significato dell’internazionalismo, centinaia di migliaia di persone hanno unito le loro voci per dire "NO PASARAN! –Il fascismo non passerà!". Con lo slogan internazionalista della Rivoluzione spagnola, si sono schierati al fianco del popolo del Rojava. Con questo spirito si sono uniti alla resistenza e hanno cercato di superare i confini tra loro e la città di Kobanê, simbolo di resistenza e libertà.

 

Così ha avuto inizio la Carovana dei Popoli. Una carovana solidale e internazionalista partita da Colombia, Francia, Italia, Danimarca, Svizzera, Slovenia, Catalogna, Inghilterra, Irlanda, Kurdistan, Iran, Germania e Austria, fino alla città di Kobanê. Una carovana di persone: giornalisti, artigiani, fisioterapisti, paramedici, registi, medici e agricoltori. Democratici, socialisti, anarchici, comunisti e femministe. Nonostante le loro differenze, si sono uniti, determinati a difendere una vita dignitosa. Così, cento persone provenienti da più di tredici aree del mondo si sono unite in un appello comune per difendere la Rivoluzione del Rojava.

 

Fin dal primo chilometro del suo lungo viaggio, la Carovana ha incarnato i valori della Rivoluzione ed era sostenuta dalla forza delle donne e dalla loro organizzazione autonoma, dal loro legame con la società e dalla loro etica. È stata sostenuta anche dalla spontaneità dei e delle giovani, dalla loro solidarietà reciproca e da una speranza condivisa. A ogni fermata, centinaia di persone si sono riunite per accogliere la Carovana, le famiglie si sono organizzate per offrire cibo ai partecipanti e salutarla mentre proseguiva il suo viaggio.

 

Così, una parte della Carovana ha raggiunto il confine tra Grecia e Turchia, dove ha fatto una forte dichiarazione di resistenza e solidarietà. Un’altra parte ha raggiunto la città curda di Amed, dove i e le partecipanti hanno unito le loro forze a quelle dei giovani del partito DEM per sostenere la resistenza del popolo curdo e affermare la loro responsabilità internazionalista. Un’altra parte della carovana ha raggiunto Istanbul, dove i e le partecipanti hanno condiviso il dolore, la sofferenza e la volontà di resistere delle Madri della Pace.

 

Lo Stato turco ha cercato di bloccare il percorso della Carovana verso Kobanê. Già il 28 gennaio, 16 internazionalisti sono stati fermati, arrestati, maltrattati e deportati dalla polizia turca mentre si recavano da Amed a Merdîn.

 

A Istanbul la Carovana ha unito le forze con la delegazione del Congresso Democratico dei Popoli per proseguire il viaggio. La sera del 29 gennaio, la Carovana, insieme all’HDK e al partito DEM, è partita per Suruç, vicino al valico di frontiera con la città di Kobanê assediata, animata da un forte spirito di resistenza e grande solidarietà. Il viaggio è stato accompagnato da canzoni e slogan in varie lingue.

 

Questa azione ha sventato tutti i tentativi dello Stato turco di impedire alla Carovana di raggiungere la città di Suruç. Il 30 gennaio la Carovana è stata accolta con gioia dagli abitanti della città. In una manifestazione congiunta sono stati riaffermati la resistenza e il sostegno a Kobanê.

 

Come Kobanê, anche la città di Suruç è diventata un simbolo. Undici anni fa, su iniziativa del movimento giovanile socialista, Suruç è stata uno degli esempi più forti di solidarietà rivoluzionaria. Giovani provenienti da tutte le parti della Turchia si erano riuniti presso il centro culturale Amara per attraversare insieme il confine con Kobanê e contribuire alla ricostruzione della città. Il 20 luglio 2015, 33 di questi compagni e compagne vennero uccisi in un attentato dinamitardo compiuto dallo Stato Islamico. I loro nomi non sono stati dimenticati e rappresentano la sorellanza tra i popoli.

 

Come Carovana dei Popoli e Congresso Democratico dei Popoli, abbiamo condiviso l’onore di incontrarci a Suruç con lo stesso sogno e condividendo la stessa lotta di quei 33 compagni e compagne. Insieme ci siamo assunti la responsabilità di sostenere, difendere ed espandere la rivoluzione in Rojava. Per questo ci prendiamo il rischio di essere attaccati con ogni mezzo. Per i partecipanti della Carovana questo ha significato arresto, prigionia, violenza e tortura e, infine, deportazione. Ma questo trattamento non è stato una sorpresa, anzi, era un rischio che tutti e tutte erano disposti a correre; il motto della Carovana è diventato "Difendiamo il Rojava, fino alla deportazione". La carovana aveva fatto suo l’appello internazionalista a non accettare nessuno dei confini artificiali e, così facendo, a stabilire solidarietà con tutti coloro che resistono.

 

Con questo spirito siamo diventati fratelli e sorelle gli uni con gli altri in meno di un giorno. Non c’erano “noi” e “loro”, e nemmeno “io” e “tu”, ma solo una voce condivisa per l’internazionalismo e la difesa dell’umanità.

 

Eppure lo Stato turco non ha voluto accettare la presenza della Carovana. Quasi altri 30 compagni e compagne sono stati arrestati e incarcerati e in carcere sono stati sottoposti a torture e maltrattamenti fino a quando non sono stati deportati nei loro paesi d’origine. Al rientro nelle loro città amici, compagni e famiglie li hanno accolti con grande entusiasmo. Così lo spirito di resistenza di Kobanê si è diffuso ancora una volta in ogni angolo d’Europa.

 

Anche con l’incarcerazione dei partecipanti della Carovana a Suruç, lo Stato turco non è riuscito a mettere a tacere la voce della fraternità. La Carovana è ovunque la gente creda nel potere dell’internazionalismo. Altri quattro amici e amiche della Carovana, che da giorni sostenevano la resistenza della popolazione di Amend contro gli attacchi al Rojava, sono stati arrestati e deportati in un’operazione di polizia, nel tentativo di distruggere il legame tra i popoli.

 

Tutti i 50 nostri amici e amiche che hanno attraversato il confine con la Turchia negli ultimi giorni per dirigersi a Kobanê e sono stati arrestati e deportati e meritano il nostro massimo rispetto e ammirazione. Gli attacchi contro di loro erano diretti contro il loro internazionalismo: un internazionalismo che difende il socialismo comunitario dal razzismo, dal sessismo, dal nazionalismo e dal militarismo. Un internazionalismo che difende la volontà dei popoli che vogliono una convivenza equa e libera.

 

Nello spirito di questo internazionalismo, invitiamo tutti i popoli del mondo a rafforzare la solidarietà con tutti coloro che lottano per la libertà! Restiamo uniti contro gli attacchi alla Rivoluzione del Rojava, mentre stringiamo i ranghi in difesa dell’umanità!

 

Continueremo a difendere il Rojava! Insieme faremo crescere le nostre lotte!

 

La carovana dei Popoli in difesa dell’umanità e il Congresso Democratico dei Popoli (HDK)